Loslaten
Vooreerst laat de windzich horen
hard suizend
dan weer stil sluipend
draaiend en spinnend
om uitgebloeide
vermoeide gewassen
aan te sporen
hoe het zou behoren
verzet blijkt onuitvoerbaar
de wind beslist
nu zichtbaar
nieuw en herboren.
©Schrijver: Roland Hainje
Wat ben je bijzonder
maar
onmiskenbaar kwetsbaar
maagdelijk fragiel
Jouw natuurlijke geur
overtreft al dat ooit
vervlogen is
Ik haal je jas met intens
warme gevoelens
Sluit zwijgzaam de deur
en dank mijzelf.
©Schrijver: Roland Hainje
Kom we roken nog een sigaret
stiekem hè `t is niet best
erger dan een kruisraket
en
ruiken ons
net als haaien prooien ruiken
kilometers ver
jagen verjagen plagen verketteren
verscheuren verpletteren
schrijven dodelijke teksten
maar
ruiken niet de sluipende kerncentrale
links midden rechts
bewieroken de generale fatale finale.
©Schrijver: Roland Hainje
Jamila
Mijn dochter een meisje
je bent nooit geboren
had je zo graag gehad
liefgehad
vertellen over `t leven
en jij mij
eerst een staartje in je haar
of ik zou `t leren vlechten
later vertellen over liefde
jongens hoe ze zijn
jongens keuren
samen
hoe ze zijn
of moeten worden
want je zou mijn dochter zijn.
©Schrijver: Roland Hainje
Opruiming
Geestelijk vermoeid
ritme van de dag
eentonig eenzelfde
beleving zonder lach
thuis uitgesproken
lacht u met uw gebleekte tanden
door de dag weet de betweter
verf uw huis in heldere
verzonnen kleur
muren waterval licht
en schelpenwit
rommel weg kasten leeg
en
uw geest verlicht
maar....
langzaam lezend en kijkend
raken wij al rommelend in gesprek
lachen de dierbare herinneringen
in een nieuw begin.
©Schrijver: Roland Hainje
Hard
Kon ik mijn woorden
van liefde vrede genegenheid
door het papier drukken
zou ik het doen
keihard
opdat men ook de achterzijde
zou kunnen lezen
zelfs voelen
zoals blinden gevoelig braille lezen
doordrukken de wereld in
en
dan opnieuw misschien.
©Schrijver: Roland Hainje
Ergens
In het zuiden ligt een eiland
een grote steenklomp
maar eenmaal beklommen
overzagen ogen een uitgestrekt woud
bijna onttrokken aan het zicht
door zijn dicht bladeren gordijn
een
lichtgevend wit zandstrand
bedekt met rijen duinen
donkerkleurige dennenbomen
en
honderden kleine kinderen
gelukkig samen rennend op het zandstrand
spelend met rode flamingo’s
wonend tussen granieten blokken
die als geworpen lagen
in wilde verwarring
maar
veilig beschermende holen vormden
zoals mensenhanden niet konden.
©Schrijver: Roland Hainje
Stroming
Tranen van `t leven
in trance stroom ik mee
sloom langs ramen
vloeibaar
los van lichaam
bewust van geest
volg het kozijn
voegen van gestapelde stenen
over grijze tegels
zo naar `t achter van een tuin
om vervolgens
willoos
de afvoer te bereiken.
©Schrijver: Roland Hainje
Droog
Modder besmeurt het lijf
regen spoelt schoon
wind droogt lijf en haar
natuur kleurt beelden
honden doen ons lachen
soms blaffen wij terug
en met rugwind
beleven wij ons leven.
©Schrijver: Roland Hainje
Ik wil
Je kunt alles willen
wensen gunnen verlangen
maar
strek een arm
lang je hand
waar de middelvinger reikt
jouw grens
misschien iets rekken
iets verder
de grens wordt voelbaar
bereikt de pijngrens.
©Schrijver: Roland Hainje